Ένα σονέτο του Ανδρέα Λασκαράτου

 

ΣΟΒΑΡΆ ΚΆΠΟΙΑ

Εἰκώνα ἀγαπητὴ τῆς γυναικός μου,

Τώρα ἔλα καν᾿ ἐσὺ στὴ συντροφιά μου.

Κατοίκα πάντα μέσα στὴν καρδιά μου,

Καὶ φύλαμε ὂχ τσὴ πλάνεσες τοῦ κόσμου.

Ἐσὺ γιὰ ῾μὲ Προστάτης Ἄγγελός μου,

Ἄμεμπτα φύλαε τὰ πατήματά μου

Καὶ προτοῦ σκοτισθοῦν᾿ τὰ λογικά μου,

Πρόλαβε, τρέξε σὺ καὶ λάμψε ἐμπρός μου.

Ναί, τὸ φῶς σου ᾿ξυπνάει τὴν ἀρετή μου,

Καὶ πιστόνε σ᾿ ἐσένα μὲ βαστένει.

Γιατὶ τόσο σ᾿ αἰσθάνομαι ᾿δική μου,

Τόσο μὲ τὴ ψυχή μου ζυμωμένη,

Ποῦ δὲν ἠξέρω πλέον στὴ διαλογή μου

Πῶς νὰ σὲ ῾πῶ: γυναίκα μου ἢ ψυχή μου.

Ανδρέας Λασκαράτος

Λονδίνο 1851.

Ένα σονέτο του Λορέντζου Μαβίλη.

 Ψυχοφίλημα 

Χρυσάρμενα ονείρατ΄ αργοπλένε 

στο πέλαγο του πόθου οι φαντασίες

 και κατακεί αρμενίζουν όπου επήες,

 όπου τα δυο σου μάτια γελοκλαίνε,

 όπου απάρθενος φέγγεις, λατρεμένε

 κρίνε της ομορφιάς, κ΄ οι μελωδίες 

των τραγουδιών σου σμίγουν τες μαγείες,

 που μες τ΄ αγνά σου χείλια σιγοπνένε.

 Χάρου, καρδιά μου θλίβερη, κι αγάλλου! 

Πέρασε η μαύρη νύχτα κ΄ η άγρια μπόρα. 

Άνθι και συ μικρό μες του μεγάλο

 Κόσμου το περιβόλι άνοιξε τώρα.

 Δεν ήξερε η ψυχή μου να φιλήσει

τώρα ξέρει. Ω πανάχραντο μεθύσι.