📸Φωτογραφία ντοκουμέντο, σταθμός επιδέσεως τραυματιών της V Μεραρχίας στην τιτανομαχία του Καλέ Γκρότο, ενός μακρόστενου ορεινού και βραχώδους «τείχους» μήκους 7 χιλιομέτρων και ύψους 1.500 μέτρων, τον Αύγουστο του 1921. Μια από τις πιο επικές μάχες στην ιστορία του έθνους μας. Πρόκειται για μαχητές του 43ου Συντάγματος Πεζικού. Κρήτες από την Ανατολική Κρήτη, κυρίως από το Ηράκλειο και το Λασίθι.
Στα τραχιά υψώματα του Καλέ Γκρότο, μέσα στην κάψα του μικρασιατικού Αυγούστου του 1921, ο Ελληνισμός άγγιξε το απόγειο της πορείας του εκεί όπου το όραμα και η αντοχή συνάντησαν το πεπρωμένο.Μόλις έναν αιώνα μετά το 1821, από τα ερείπια της σκλαβιάς και τα πρώτα σκιρτήματα της ελευθερίας, ένα έθνος μικρό σε μέγεθος αλλά απέραντο σε ψυχή βρέθηκε πενήντα χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα, απειλώντας την καρδιά της άλλοτε πανίσχυρης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ήταν το θαύμα της ελληνικής "αναγέννησης" μια πορεία που ξεκίνησε από τα καμένα χωριά της Ρούμελης και τα μοναστήρια του Μοριά και έφτασε ως τα υψώματα του Σαγγαρίου.
Εκεί, το 43ο Σύνταγμα Πεζικού, με διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη Δημήτριο Νικολοδήμο, και μαζί του άνδρες απλοί, παιδιά της Ελλάδας από κάθε γωνιά της, ανέβηκαν τις βραχώδεις πλαγιές του Καλέ Γκρότο, υπό πυρ και σίδερο.
Με λόγχη και ψυχή εκδίωξαν τους Τούρκους από τις θέσεις τους και ύψωσαν στα 1.483 μέτρα του Ουλού Νταγ τη σημαία της Ελλάδος.
Η νίκη τους πληρώθηκε ακριβά, εκατοντάδες νεκροί και τραυματίες, ανάμεσά τους και ο ηρωικός Ταγματάρχης Αντώνιος Ρίτσας.
Μα η δόξα εκείνη δεν έσβησε ποτέ.
Το Καλέ Γκρότο δεν ήταν απλώς μια μάχη. Ήταν το ύστατο άλμα του Ελληνισμού προς το άπιαστο όνειρο η στιγμή που η ιστορία φάνηκε να ανασαίνει ξανά αρχαίο μεγαλείο.
Από το Μεσολόγγι και τη Χίο, ως τα βουνά της Ηπείρου,της Μακεδονίας και την λεβεντογέννα Κρήτη, το έθνος αυτό πορεύτηκε μέσα σε έναν αιώνα πολέμων και θυσιών,κι όμως, κατάφερε να σταθεί εκεί, στην κορυφογραμμή της Ιστορίας, να κοιτάξει πέρα, προς την Άγκυρα τόσο κοντά, κι όμως τόσο μακριά.
Αν δεν είχαν μεσολαβήσει τα τραγικά λάθη, οι διχόνοιες, η έπαρση και η τύφλωση των ισχυρών, ίσως το όνειρο να είχε γίνει πραγματικότητα.
Ίσως η Ελλάδα να είχε σφραγίσει την τύχη της Ανατολής. Μα και πάλι, εκείνοι που έπεσαν στα βράχια του Καλέ Γκρότο δεν ηττήθηκαν γιατί δεν υπάρχει ήττα, όταν το αίμα ποτίζει το χώμα της ιστορίας με πίστη και τιμή.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σ’ εκείνη τη μάχη, δεν βλέπουμε μόνο μια πολεμική επιτυχία
βλέπουμε την απόδειξη του τι μπορεί να κατορθώσει το ελληνικό πνεύμα, όταν είναι ενωμένο και αποφασισμένο .Σε λιγότερο από εκατό χρόνια, από υποδούλοι γίναμε νικητές από ραγιάδες απελευθερωτές από την απόλυτη σιωπή κραυγή που έφτασε ως την καρδιά της Ασίας.
Ας θυμόμαστε, λοιπόν, τους ήρωες του Καλέ Γκρότο όχι μόνο για τη νίκη τους, αλλά για το μήνυμα που άφησαν πίσω τους γραμμένο με το ίδιο τους το αίμα.Ο Ελληνισμός δεν μετριέται με γεωγραφικά όρια, αλλά με το ύψος των θυσιών του και όσο υπάρχουν Έλληνες που πιστεύουν, θυμούνται και τιμούν, τόσο τα υψώματα εκείνα θα μένουν άπαρτα!!
✍ Στυλ. Καβάζης
.JPG)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου