ΣΥΧΑΡΙΆΣΜΑΤΑ ΕΙΣ ΓΕΝΈΘΛΙΑ ΓΑΪΔΆΡΟΥ

 Καλορίζικος. Νὰ ζήσῃ

Ὁ νηὸς γαΐδαρος, ν᾿ ἀξίνῃ.

Νὰ σοῦ ζήση, νὰ σοῦ γίνῃ

Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.

Νὰ σοῦ ἀξένουνε τ᾿ αὐτιά του,

Καὶ νὰν᾿ τὰ συχνοτσουλόνῃ.

Νὰ χοντρένῃ, νὰ ῾ψηλώνῃ,

Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.

Νὰ σοῦ ζήσῃ. Ὁ Θειὸς νὰ κάμῃ

Νὰ σοῦ ζήσῃ ὁ γάϊδαρός σου.

Νὰν τὸν ἔχης πάντα ὀμπρός σου

Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.

Νὰ σοῦ ζήσῃ ὁ γάϊδαρός σου

Καὶ νὰ ζήσῃς κι ἡ ἀφεντιά σου,

Νὰν τὸν ἔχῃς στὴ δουλειά σου

Ὡς καθὼς ἐπιθυμᾶς.

Ανδρέας Λασκαράτος.

Ένα σονέτο του Ανδρέα Λασκαράτου

 

ΣΟΒΑΡΆ ΚΆΠΟΙΑ

Εἰκώνα ἀγαπητὴ τῆς γυναικός μου,

Τώρα ἔλα καν᾿ ἐσὺ στὴ συντροφιά μου.

Κατοίκα πάντα μέσα στὴν καρδιά μου,

Καὶ φύλαμε ὂχ τσὴ πλάνεσες τοῦ κόσμου.

Ἐσὺ γιὰ ῾μὲ Προστάτης Ἄγγελός μου,

Ἄμεμπτα φύλαε τὰ πατήματά μου

Καὶ προτοῦ σκοτισθοῦν᾿ τὰ λογικά μου,

Πρόλαβε, τρέξε σὺ καὶ λάμψε ἐμπρός μου.

Ναί, τὸ φῶς σου ᾿ξυπνάει τὴν ἀρετή μου,

Καὶ πιστόνε σ᾿ ἐσένα μὲ βαστένει.

Γιατὶ τόσο σ᾿ αἰσθάνομαι ᾿δική μου,

Τόσο μὲ τὴ ψυχή μου ζυμωμένη,

Ποῦ δὲν ἠξέρω πλέον στὴ διαλογή μου

Πῶς νὰ σὲ ῾πῶ: γυναίκα μου ἢ ψυχή μου.

Ανδρέας Λασκαράτος

Λονδίνο 1851.