Μια δύσκολη διαδρομή για μυημένους. Ύστερα από πολλές αγκάθινες αμυχές το τεράστιο στόμιο της σπηλιάς ξεπροβάλλει και με ένα μαγικό τρόπο μπαίνεις στον μύθο. Δεν υπήρχε τίποτα που να μην μπορούσε να μαγέψει με την λύρα του ο Ορφέας, το τραγούδι του επισκίασε ακόμα και το άσμα των σειρήνων, ακόμα και οι βασιλείς του κάτω κόσμου θα υποκύψουν σε αυτήν και θα του επιστρέψουν από τον κόσμο του Θανάτου την Ευριδίκη, που θα χάσει πάλι και η μουσική του θα γίνει κακόηχη και θλιβερή. Όμως και τα άψυχα υλικά όπως οι πέτρες που πέταγαν πάνω του οι μαινάδες στα Πιέρια όρη θα ξεστρατίσουν αρνούμενες να τον πληγώσουν. Τότε οι μαινάδες με γυμνά χέρια θα τον ξεσκίσουν. Θα απομείνει μόνο η λύρα του που θα παίζει μόνη της και το κεφάλι του, να ταξιδεύουν στο Αιγαίο ωσπου να ξεβραστούν στην λεσβιακή ακτή της Άντισσα, στην παραλία των Λαψάρνων που λέγεται και Ορφίκια. Οι μούσες, αδερφές της μάνας του Καλλιόπης με ευλάβεια θα περισυλλέξουν τα απομεινάρια του και στο όνομα του θα ιδρυθεί σπουδαίο μαντείο σε εκείνο το σπήλαιο με το τεράστιο μάτι που ατενίζει την Άντισσα, όπου λατρευόταν και ο Απόλλωνας. Δεν χρειάζεται να είσαι μυημένος στα ορφικά μυστήρια ή να έχεις στο στόμα σου τους Ορφικούς ύμνους για να νοιώσεις ότι μαζι με τον ήχο των τζιτζικιών και των πουλιών αντηχεί ακόμα η λύρα του.
