Οδεύσεις, ένα ποίημα του Ευάγγελου Ρούσσου.

Οδεύσεις

Στο ακριτικό του καιρού μου
Ορεινό χωριό Ύστερο Βραχοτόπι
Οι άνθρωποι όλοι βουνίσιοι
Αυθεντικοί βοσκοί και ξυλοκόποι
Όχι σαν εκείνους των παραμυθιών
Που μας μεγάλωσαν, μα σίγουρα γνήσιοι
Στα χρώματα του κέδρου και των βράχων
Έχουν ορίσει δύο δρόμους να ξεκινούν απ' το χωριό
Κατά το βοριά προς τις ψηλές κορφές
Δύο δρόμους που οδηγούν σε δύο νεκροταφεία, ξέχωρα αδειανά
Πουθενά αλλού
Δρόμους στρωμένους με σχιστόλιθο και κόκαλα λευκά
Όπως πουθενά αλλού
Να περπατούν οι ζωντανοί και να ευφραίνονται
Τη μέρα, τη νύχτα, τον τόπο, ελεύθεροι
Απ' το ζυγό του θανάτου στο νου τους
Να θυμούνται πως έζησαν αυτοί που έστρωσαν το δρόμο
Και πως σύντομα
Σε μιά ζωή καιρό, ίσως λιγότερο
Θα γίνουν δρόμος και ελευθερία
Για τους επόμενους