Ο κήπος, ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Χατούπη.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΟΥΠΗΣ

Ο κήπος

Η πόλη τούτη, μ' όποια διάθεση κι αν την ξανοίξεις
κι απ' όποια σκοπιά κι αν την συλλογιστείς,
την όψη ενός κήπου αναδίδει.
Τις κατοικίες των ανθρώπων, φτειαγμένες από μάρμαρο
και στοιχισμένες με τάξη αυστηρή,
τις αγκαλιάζει καθεμιά μια πλούσια χλόη,
κομμένη και σενιαρισμένη στην εντέλεια.

Τη μέρα διακρίνεις δρόμους και δρομάκια
ν' ανοίγονται ανάμεσ' απ' τις κατοικίες
και γυμνόσπερμα δέντρα σε σχήμα οβελίσκου
να τρυπάνε τον ουρανό και να ρίχνουν τη σκιά τους
στων δρόμων τα ξύλινα παγκάκια.
Πλήθη αντρών και γυναικών στους δρόμους περπατάνε,
στοχαστικοί και σοβαροί, μάλλον στενάχωροι.

Τη νύχτα ο κήπος τούτος λουλουδιάζει απ' άστρα
και το φεγγάρι αποκοιμίζει σε μια θάλασσα από μάρμαρα
το φως του που λαμποκοπά.
Στον κήπο τούτο ακούγεται καμμιά φορά ένα σκεπάρνι
να δουλεύει· μα είναι δύσκολο να πεις από τον ήχο
αν το σκεπάρνι αυτό φυτεύει δέντρα και λουλούδια
ή ανοίγει τάφους στου κήπου τη σενιαρισμένη χλοή!